Nauka czytania – naturalna potrzeba dziecka.

Gdyby założyć idealny model, w którym każde dziecko, kiedy  poczuje potrzebę (czy raczej gotowość) do czytania zaczyna zgłębiać tę sztukę,  okazałoby się, że  znajduje najlepszą dla siebie metodę lub kompilacje różnych i uczy się czytać „nie wiadomo, kiedy”. Jest to najkorzystniejsza sytuacja, ponieważ nauka wynika ze spontanicznej chęci w dążeniu do opanowania „świata znaków”, czyli zupełnie nowego języka i nie trzeba do niej zachęcać czy przymuszać.

Przygotowanie do nauki czytania dziecka, które samo takiej inicjatywy nie podejmuje

Kiedy  nie możemy liczyć na to, że dziecko „samo” wybierze dla siebie najlepszą metodę, gdyż jego motywacja do podjęcia prób nauki czytania nie jest „osobista”, a wymuszona przez okoliczności (wiek, uczestniczenie w zajęciach, obowiązek szkolny itd.), nauczyciel musi oprzeć pracę z takimi dziećmi na wybranej przez siebie metodzie. Oczywiście najkorzystniej byłoby zindywidualizować ten proces tak, aby dawał dziecku możliwość wyboru własnej drogi, ale w rzeczywistości szkolnej praktycznie nie jest to możliwe. W przypadku uczniów, u których nie doszło do samodzielnych prób nauki czytania, których gotowość jest niedostateczna lub występują pojedyncze deficyty w rozwoju odpowiednich funkcji należy podjąć działania edukacyjne, mające  przyczynić się do przygotowania dziecka do nauki czytania i pisania w okresie  wychowania przedszkolnego ( w przedszkolu lub szkole).

Kiedy dziecko zaczyna czytać ?

Dziecko wykazuje odpowiedni poziom do podjęcia nauki czytania wg A.Brzezińskiej, gdy:

  1.  uświadamia sobie istotę czytania – co to jest czytanie, czym się różni od opowiadania,
  2.  czym się różni tekst od obrazka,
  3.  wie, jakie elementy składają się na tekst ( zna pojęcie litery, wyrazu),
  4.  zauważa związek pomiędzy znakami w tekście, a wypowiadanymi słowami,
  5. powinno znać kierunek czytania w swoim języku (od lewej do prawej, z góry do dołu),
  6.  wie, po co się czyta i dlaczego to się robi,
  7.  powinno posiadać bogate słownictwo,
  8.  powinno umieć konstruować dłuższe wypowiedzi, rozmawiać, prowadzić dialog,
  9. umie różnicować kształty, kolory, dźwięki, wyszukiwać podobieństwa i różnice na obrazkach i znakach.

Nauka czytania a nauka pisania

Z nauką czytania związana jest w sposób naturalny nauka pisania. Niestety, wielu nauczycieli przedszkola i klas „zerowych” pomija ten problem.

W efekcie w sztuczny sposób hamuje i opóźnia się  pierwsze samodzielne próby, przez co dzieci, u których potrzeba pisania jest duża, nabywają nieprawidłowe umiejętności (np. zły kierunek kreślenia liter, pisanie liter drukowanych, a nie pisanych, itp.), które to nawyki są trudne do przezwyciężenia w pierwszej klasie, a często pozostają na całe życie.

Dużo łatwiej jest od razu prawidłowo kształtować nawyki, niż później „oduczać”.

A wystarczyłoby, gdyby nauczyciel zademonstrował dziecku, ( które samo przejawia takie zainteresowanie) odpowiedni sposób kreślenia liter, i od czasu do czasu sprawdził postępy i poprawność w tym zakresie.

WAŻNE! 

Podobnie jak z czytaniem, kiedy „przegapimy” moment naturalnej fascynacji dziecka umiejętnością pisania, następna taka okazja może się już nie zdarzyć i nauka pisania będzie przebiegała opornie, z przymusem.

CLOSE
CLOSE